Los recuerdos se acumulan en el viejo y descuidado baul, de vez en cuando, nose muy bien porque ,surgen en el presente, no me gusta cuando vuelven a surgir de ese viejo trozo de madera, aunque sienta que de haberme decicidido a ser valiente tu no estarias ahi dentro, ahora sé que no hay nada que hacer.
El tiempo una vez mas nos juzgó, me juzgó y me sentenció.
No se que hubiese pasado de haber sido valiente, aunque a veces me lo pregunte ,ahora no es momento de conocer respuesta, es momento de empezar de nuevo, de volverme a perder, de volverme a encontrar.
Los caminos que recorri en el pasado, en él se han quedado, no hay vuelta atras.
Todos aquellos trenes que dejé pasar, todas aquellas estaciones en las cuales no me quise bajar.
Cientos de paisajes nuevos se presentaron en mi vida andando junto a ti.
Un nuevo horizonte descubrí, el nuevo camino recorrí.
Lo empecé a tu lado y a mitad camino te alejaste, una vez mas, mi vieja amiga la Soledad me acompañó en la dura trayectoria, ella fué testigo de todos mis avances, mis caidas, mis batallas perdidas, mis victorias.
Al cielo encomendé mi torturada alma, al de arriba le ofreci mis armas, sola libré la batalla.
Pero a dia de hoy no me importa, pues todo esto me ha servido para conocerme, para encontrarme a mi misma, he podido observar que he sido mas fuerte de lo que creia, que no necesito de nadie para poder avanzar.
He ido evolucionando, nada tengo que ver con aquella frágil muchacha que conociste.
Pues... ella tambien está metida dentro de ese viejo baul junto a ti y todos aquellos paisajes que hoy los recuerdo tan lejanos...
Aquel horizonte, es hoy una realidad que se presenta ante mí, aquella sombra que me seguia no es mas que una estatua de hielo descongelada por el tiempo...
aquellos sueños, un castillo de naipes cayendo ante el susurro del viento, esa copa vacia, las ilusiones que me bebí.
8 comentarios:
Que grande eres!!! cada dia logras sorprenderme más. Te sales, esta me ha llegado, May... me ha llegado... en serio, muy buena.
Detras de esa coraza... aysss detras de esa coraza... ;)
Mike.
Yo no conocia esta faceta tuya... coincido con mi primo con lo de la coraza, bueno en todo porque me ha llegado, triste pero al mismo tiempo sabes encontrar el lado positivo, me gusta. Quiero más. :)
Los pelos de punta, Maite. No se como escribes esas cosas, no te has planteado hacer una carrera de letras? o pulir un poco más esa vena artista que llevas en la sangre? a ver si te has equivocado de carrera...
En serio, me he quedado con ganas de más, cuando la próxima?
Gracias, me alegro que os guste, tienen algun que otro fallo, pero bueno... supongo que se me podrá perdonar, no?? jejeje
Ostia Maite, que tristeza casi lloro, me encanta la descripición del último párrafo, se sale.
Pero jamas dejes tu copa vacia de ilusiones, jamas!!!
Que alguien abra ese baul, por dios o os ahogareis ahi dentro!!!! me gusta tu forma de describir todo. Miras con otros ojos, a veces me gustaria estar dentro de tu mente, luego pienso... "te volverias loco,Jose" jeje, no cambies nunca!! un enorme beso para mi vergelera favorita!!! muuuuuuuuaaaacksss!!!!
Crack!!!! esta m'agradat molt, podries publicar algunes de les que vaig llegir d'aquell borrador un tant perdut...
A veure si t'animes a escriure un segon ara que estas ociosa... segur que algo faràs... Espere que estigues animada guapissima!!!
Gracies Carles, ara no estic molt motivada, però mai se sap... jeje
Jose, se ha perdida la llave del baul,jajaja!!!! sigue con tu mente que mola mas... gracias por los coments, vosotros que me mirais con buenos ojos... jajaja!!! que seria de mi sin vosotros... aisss un abrazo graaaandeeee!!!!!
Aqui no hay la opción de "me gusta" ¿?¿?¿?¿?¿? pues eso, que me gusta mucho. Ya te pasaré yo mi nuevo relato, me falta rematarlo un poco.
A ver si para la próxima vez que nos veamos te lo doy en mano.
Ya hay ganas de hablar contigo como es debido. Un besazo xicona!!
Publicar un comentario